هواپیما رو دوست دارم چون در دستان پر مهر آسمان آسوده می نشیند.

 هواپیما را دوست دارم چون بر فراز آرزوهای آدمی پرواز میکند.

 و باز هواپیما رو دوست دارم چرا که در کلبه آرامش آسمان مینشیند و بر سنگفرشی از جنس ابر قدم میگذارد.

همان ابرهایی که از آرزوهای زمینی دل کنده اند و به آسایش و آرامش نیلی آسمان دست یافته اند. همان آسمانی که من و تو را را در آغوش گرم خود گرفته است تا هیچ شهابکی نتواند خاطر ما را آزرده کند. و همان شهابهایی که آسمان آنها را در آتش عشق خود میسوزاند تا تو باز آسوده بخندی و بخندانی. و از رنگ رنگ دنیا لذت ببری و به خنده های مهربانانه و دلبرانه عشق بورزی و در میان سرمستی عطر گلهای خوشبو، مستانه بخندی.